Pierwsze próby wykazały, że silnik AM-35 o mocy 1370 KM, ma zbyt małą moc. Poprawiono to montując mocniejszy silnik AM-38 o mocy 1600 KM, który podczas testów w 1940 roku potwierdził zamierzone parametry. Przednia część kadłuba samolotu CKB-57 stanowiła pancerna skorupa o grubości od 5 do 8 mm. Tylna część kadłuba miała konstrukcję drewnianą, a ogon metalową. Samolot był uzbrojony w dwa karabiny maszynowe kal. 7,62 mm i dwa działka kal. 20 mm. Mógł przenosić do 400 kg bomb, a także miał miejsce na 8 rakiet RS-82 kal. 82 mm. Prędkość max. maszyny wynosiła 450 km/h. Po odbyciu końcowych testów maszyna skierowana została do produkcji seryjnej pod oznaczeniem Ił-2.
Do 22 czerwca 1941 roku wyprodukowano 249 samolotów, które natychmiast skierowano na linię frontu. Walczyły w niewielkich formacjach, głównie przeciwko niemieckim kolumnom pancernym, przyczyniając się do kilku lokalnych sukcesów. Jesienią i zimą 1941 roku fabryka produkująca Iły-2 została przeniesiona do azjatyckiej części ZSRR. Pierwsze wyprodukowane tam samoloty zostały przekazane na front na początku 1942 roku. W czasie gdy trwało przenoszenie produkcji konstruktorzy starali się maksymalnie uprościć konstrukcję, co miało zaowocować skróceniem czasu produkcji i obniżeniem kosztów.
Początkowy okres wykorzystania bojowego wykazał wszystkie jego wady i zalety. Brak tylnego strzelca czynił go bezbronnym w razie ataku od tyłu, konieczna stała się eskorta własnych myśliwców, co było praktycznie niemożliwe przy całkowitym panowaniu w powietrzu Luftwaffe. W trakcie walk okazało się że 20 mm działka nie są wystarczająco skuteczne. Innym mankamentem była także zbyt mała manewrowość na niskich wysokościach. Pomimo sukcesów bojowych stało się jasne że konieczna będzie modyfikacja konstrukcji.
Najważniejszą zmianą było przeprojektowanie kabiny, aby zapewnić miejsce dla tylnego strzelca, jego stanowisko zostało wyposażone w karabin maszynowy kal. 12,7 mm. Początkowo jego stanowisko było nie chronione pancerzem, powodowało to znaczne straty wśród strzelców. W maszynie zmieniono silnik na AM-38F o mocy 1750 KM. W miejsce działek 20 mm zainstalowano działka 23 mm.
Pierwsze tak zmodyfikowane Iły trafiły do pułków frontowych w sierpniu 1942 roku, oznaczone zostały symbolem Ił-2m3. W 1943 roku ulepszono uzbrojenie wprowadzając dwa działka NS-37 kal. 37 mm, a także możliwość podczepiania pojemnika na 200 małych bomb przeciwczołgowych o wadze 2,5 kg każda. W końcowym okresie wojny rakiety RS-82 zastąpiono rakietami RS-132 kal. 132 mm służącymi do burzenia budynków. Zwiększono maksymalny udźwig do 600 kg. Samolot Ił-2m3 był produkowany do końca 1944 roku, łącznie zbudowano 36000 maszyn.
Samolot Ił-2 brał udział we wszystkich ważniejszych kampaniach Armii Radzieckiej podczas II wojny światowej. Stanowił także uzbrojenie lotnictwa polskiego, w sierpniu 1944 roku przydzielony został do Armii Polskiej 611 Radziecki Pułk Lotnictwa Szturmowego. Wszedł on w skład 1 Polskiej Dywizji Lotniczej, pod koniec października 1944 roku wraz z utworzeniem 4 Mieszanej Dywizji Lotniczej został on przemianowany na 3 Pułk Lotnictwa Szturmowego. Pomiędzy wrześniem a grudniem 1944 roku został utworzony 1 Mieszany Korpus Lotniczy w skład którego weszły 3 pułki wyposażone w samoloty Ił-2m3. Samoloty w barwach lotnictwa polskiego brały udział w walkach w okolicach Warki, Wału Pomorskiego i Kołobrzegu. Maszyny te pomagały także w walkach ze zgrupowaniem Steinera w kwietniu 1945 roku.
Dane taktyczno-techniczne wersji Ił-2m3:
- Rozpiętość - 14,6 [m]
- Długość - 11,65 [m]
- Wysokość - 3,4 [m]
- Masa własna - 4525 [kg]
- Masa całkowita - 6360 [kg]
- Prędkość max - 410 [km/h]
- Pułap - 5440 [m]
- Zasięg - 765 [km]
Uzbrojenie:
- 2 działka kal. 23 mm (lub 2 działka kal. 37 mm)
- 2 karabiny maszynowe kal. 7,63 mm
- 1 karabin maszynowy kal. 12,7 mm
- 600 kg bomb lub rakiet
http://www.militarium.net/lotnictwo/foto/il-2_1.jpg
http://www.militarium.net/lotnictwo/foto/il-2_2.jpg
Źródło: www.militarium.net
